دير گاهي ست كه با خود سخن نگفته م

 گمانم تحملي نيست

در آینه ديدن  كسي را

كه با من غريبه است

وقتي تور اضطراب

صيد مي كند

واژ هايم را

ازجغرافياي درد

ديگرنتوانم نوشت از محال يك رويا

از قاصدك هاي پرپر

در آغوش سرد باد

از صبح جا مانده

پشت پنجره

از آدم هاي ماسيده

در لحظه هاي انتظار

از نعش سرد حافظه

در ضيافت كركس

ازحسرت يك فر ياد

با

لب هاي بسته

از نگاه به پشت سر

از شمار هیچ کس

از چشمان خيس

در طپش خيابان بي رفيق

از مانور زره

بر اندام آدمي

از هم آغوشي ابر با خورشيد

از تاريكي

از سكوت

دیگر نتوانم نوشت

نگاه کن

دستان من خالي ست

و نیز قلبم  ....

خسرو قاسمی

مرداد ۸۸

بچه که بودم مدام نگاهم به آسمان بود و  انتظار برای فرود بابا تاریخ و ننه جغرافیا و اميد به اينكه سرانجام روزي به جادوی بال های آن ها از زمین کنده خواهم شد همه رویای من  بود پرواز بر فراز آسمانی که می شد از بلندای آن همه جا را دید به دور دست ها سفر کرد و درتمام شادی های کودکانه شریک شد اما هرگز نه بابا تاریخ امد و نه ننه جغرافیا فكر مي كردم در تيررس نگاهشان نيستم يا شايد فراموش شده بودم گاهی خودم را چون تکه ابری می دیدم در برابر باد یا تکه کاغذی در اب  اسب های چوبی م همدمان همییشکی من بودند برای دقایقی رها شدن از بند سکون و ملال و کهنگی روزها هرچند در عرض و طولی تکراری و محدود ومن باز هم خوش باورانه انتظار می کشیدم ساعتها نگاه من با لبی تفتیده و حلقومی خشک به بضاعت و مروت آسمان بود وگمانم که روزی خواهد بارید زلال ترین شراب مهرش را در در جام خالی دلم که احساس ناب کودکی در آن موج میزد ان قدر تشنه بودم که محال بود دل برکنم از نوش ان متاع رویایی و این همه را تنها از ابی اسمان می طلبیدم و خورشید که از پهنای ان بر چهره تکیده و سینه بی قرارم نور می تابید روزها و هفته ها زنبیل رویا بر دوش مدام تن پوشی از آرزوها را بر سینه خیال نقش می زدم اما دریغ از دور تسلسلی که پایانی نداشت آرزو ها و رويا هاي وجود من قطعه قطعه در غارت زمان ازدست می رفت  من همیشه پیدا نشده گم می شدم و به دریا نرسیده اسیر دست کویر .پای اسب های چوبی م در ارابه زمان مي ماسید و چشمانشان را غباردیوارهای که اضلاع قفس من بودند مي پوشاند باید قد می کشیدم تا از فراسوی پنجره خیال كودكي به اجباردر يابم كه بال آدم ها نه در آسمان ؛در زمین است و اسیر گل و خاک.

*****************************************

اینک  اما بابا تاریخ و ننه جغرافیا يند كه در درونم حلول کرده ند

من روی ابرهام پریده م

این همان کوچه خاکیست که از آن عبور می کنم

و كودكي كه  آن پائین مانده  است

با نگاهي بر من

همه آبی آسمان در کاسه چشمانش موج می زند

هزار هزار ستاره از دل کوچکش به سویم پرواز می کند

می خواهم به سراغش روم ...اما

اما بال هایم ... بال هایم باز نمی شود

بغض رسوب کرده در گلویم می شکند

سمفونی آسمان می نوازد

دامن دامن می بارد بر دشت اندوه

این فرجام خوش انتظار نیست

چگونه تن از اين هواي سراسيمه دور كنم

سزاست مرغ خسته را

دوباره در قفس جا ن رها كنم

بال فقط برای پریدن نيست

برای فرود هم  بايد كه بالی مهيا كنم

خسرو قاسمي

9/9/87

بابا تاريخ و ننه جغرافيا نام يك برنامه  تخيلي راديويي بود كه بچه ها را به سفر هاي دور ميبرد تا با همه كس و همه چيز آشنا شوند*1

اين روزها خيلي نگران دوستاني هستم كه فشاري مضاعف ناخواسته آزارشان داده؛ روح لطيف شان را خراش مي دهد.

اين حقيقت در پست هاي كه مي نويسند هويداست كلماتي كه با جوهره درد  و در فضاي غم انگيز و نا اميدانه به تحرير در مي آيد به نظرم فاصله گرفتن از كساني كه دوستشان داريم حتي اگر دوستمان ندارند ساده نيست.

گاه لازم است براي فراموشي خطاي ديگران  اندك محبت هايشان را هم مرور كنيم هرچند فقط بخشيدن ديگران مهم نيست گاه بايد خود را ببخشيم و با جسم و جان خويش مهرباني كنيم

همه آدم هاي پيرامون ما كم و بيش داراي گرفتاري هاي هستندكمتر كسي  صد در صد اوضاع را بر وفق مراد خويش مي بيند هنر ما تعاملي سازنده با محيط اطرافمان است كه در حد توان حصار هاي مرئي و نامرئي ان را بشكنيم و انجا كه از قدرت مان خارج است را به درستي مديريت نمائيم

باور كنيم كه همه ما در قفسيم ... فقط اضلاع بيروني قفس هايمان است كه با هم متفاوت است آنچه زندگي ما را معنا و مفهوم مي بخشد حجم تلاش و تجاربي ست كه در مكاره بازار روزگار به نقد  جان مي خريم

نااميدي تير زهر آگيني است كه از پايمان مي اندازد تلاش كنيم اگر افتادن  سرنوشت مختوم ماست " چون ميوه درخت در اوج كمال فرو افتيم و نه چون برگي زرد در انتهاي زوال"

سخن كوتاه كنم ؛شريعتي تعبيري دلنشين دارد:

" سرمايه هر دلي  حرف هايست كه براي نگفتن دارد "

به گمانم اين تنها سرمايه ست كه متاع هيچ بازاري به خانه نمي آورد  ؛ گاه نان سفره هم مي برد .اما هرچه در گنجينه دل مي ماند بيشتر جلا مي گيرد و بهتر قوام مي يابد تا روزي ؛در خلوتي ؛ در پس پرده افتاده و شرم فرو ريخته ای  با ترنم اشكي دور از نگاه نامحرمان سر ريز شود آنجا چون حضرت حافظ بايد كه جامي طلبي ؛شايد آسوده شوي

سينه ما لامال درد است اي دريغا مرهمی

دل زتنهايي به جان آمد خدايا همدمي

چشم آسايش كه دارد از سپهر تيز رو

ساقيا جامي به من ده تا بياسايم دمي

خسرو قاسمي ۱۶/۷/۸۷

برای کاکوی که نیامد....

چادر شب را آتش زدم

سوخت و سوخت تا

صبح هويدا شد

با جراحتی بر روی

و تاول هاي كه خونا به ی چركين داشت

خاكستر شب را به صورتش پاشيدم

مترسك باغچه بر من خنديد

و من از هجوم تكه پاره هاي غرورم

دوباره به آغوش  بغض پريدم

خسرو قاسمي 15/12/86

  گفتم نشان مصیبت از پنجره برداریم

شاید هوایی وزد

در بی تابی این لحظه های سربی

 چشمانمان را چه باید کرد

جا ماند ه در پنجره انتظار

دیرگاهی ست آسمان

سخت دل تنگ قاصدک ها شده است

خسرو قاسمی

بهمن۸۶

اگر نوشتن بهانه است برای ارضایی یک نیاز ؛ سکوت و خاموشی زبان و قلم هم مولود نیاز دیگریست که به جبر روزگار هزار ناگفته را در گنجینه پر رمز و راز درون ادمها محبوس می کند .

خسرو قاسمی

                                                ۹/۸/۸۶

پایان رفتن همیشه رسیدن نیست

                اما

برای رسیدن رفتن آغاز است